terug naar de

21 augustus 2005


N i e u w s   in   B u s b r i e f f o r m a a t
__________________________________________________

______ Onderwerp: 1700 Leyland serie _____________
   
           Verhalen over oude en nieuwe bussen, aflevering 13
 

 
Beste buslezers,
 
Aflevering 13 met een serie die inderdaad met een levensduur van 13 jaar en een kilometerstand van circa 750.000 tot de minder gelukkige series behoort. Wel een serie die mij persoonlijk na aan het hart ligt: De Leyland 1700 serie. Als ik aan die tijd denk, dan denk ik aan een afscheid van een periode want Leyland en daarmee de engelse bussen, vond met deze serie haar Waterloo zoals dat zo mooi heet. Decennia lang heeft het engelse merk het openbaar vervoer gedomineerd maar in 1993 viel in onze regio het doek. Niet iedereen liet een traan omdat ondertussen de Mercedes O405 zich erg populair had gemaakt en de 1700 serie als een trage maar statige bus minder flitsend in het gebruik was. Er waren gelukkig nog genoeg liefhebbers zodat in de laatste jaren bijna niemand op een 1700 hoefde te rijden die dat liever niet deed. De meeste uitrijchauffeurs hielden rekening met de gevoelens van hun collega's.
Waar gaat dit nu eigenlijk over, zie foto 1 en verder:
 

Foto 1a-1b-1c-1d-1e:
Een fraai staatsieportret van de 1700 en de 1701. Een standaard streekbus op het eerste gezicht, maar met één in het oog springend verschil met de Daf-wagens, en dat was de grille. Tussen de koplampen een gesloten front terwijl de Daf-wagens een luchtdoorlatend rooster hadden. Van de zijkant vielen meteen de wieldoppen op die afweken. (zie foto 1b). Een ander verschil was de betere vering in tegenstelling tot de wat stuggere Daf-wagens hoewel de 6100 en de 6200 DAF-serie heerlijk met de heupen wiegden. Met je ogen dicht was er tussen een DAF en een Leyland ook nog een heel apart verschil.....hoorbaar, een Leyland liet altijd een fluittoon horen als er geschakeld werd.
In 1981 werden door Westnederland 14 Leyland bussen aangeschaft. De nummering liep van 1699 t/m 1712. In Delft reden de 1699 t/m 1706 en in Boskoop waren de 1707 t/m 1712 gestationeerd. De 8 Delftse wagens begonnen hun bestaan in onze regio maar gingen niet lang daarna naar Krimpen a/d IJssel om in 1985 weer terug te keren.
       
Op foto 1c is op een fraaie lente/zomerdag het vertrek van deze serie in 1993 te zien. De 6 overgebleven wagens werden opgelegd en vertrokken naar hun laatste Nederlandse bestemming in Sliedrecht. Vanuit de liefhebbers waren al gauw 6 vrijwilligers gevonden die hier voor de wagens poseren op de parkeerplaats langs de A13. Van links naar rechts staan hier Jan V.- Piet B.- Hanneke G.- Wim K.- Antonio S. en Rob van K. te poseren. De helft van deze collega's is nog in dienst, de bussen niet meer.....en zijn deels terecht gekomen in het buitenland waaronder Marokko en Cuba (zie foto 1d).
Al eerder liet ik foto's zien van bussen in het buitenland maar nu een wel heel toepasselijke. Dit is dezelfde 1701 van foto 1 en 2 maar nu in Marokko. In Casablanca om precies te zijn, is deze Leyland aan een 2e leven begonnen als de 3912 met omloopnummer 6 (gokje!?!). Een wagen waarop ik 134 keer dienst heb gedaan, inclusief de laatste rit van foto 1c en 2. Dit kiekje werd mij jaren geleden toegestuurd en ik ben de maker ervan nog steeds heel erkentelijk.

Foto 2:
De 1701 was mijn favoriet. Het motorblok was op een gegeven moment gescheurd, gerepareerd en weer kaduuk dus toen werd er een motor van een andere bus ingezet. Bijkomend probleem was dat de geluidsdempende inkapseling niet helemaal meer paste en het motorgeluid daardoor een heel sportief karakter had gekregen. Passagiers keken nog weleens bedenkelijk als ik voor kwam rijden. Het voordeel was dat je een te hard afgestelde walkman niet opmerkte. De wagen was met die 2e motor ook een stuk sneller geworden dus dat was een aangename bijkomstigheid. Er was in die tijd in Delft waarschijnlijk een monteur of een werkplaatschef met een ziekelijke verslaving om te knijpen. Sinds de wet op de ongewenste intimiteiten in werking is getreden, is het knijpen gelukkig veel minder geworden. Dit is geen geintje want als er wagens van andere vestigingen naar Delft kwamen, reden ze "als de brandweer". Dit duurde meestal niet lang want na de eerste onderhoudsbeurt waren ze niet meer vooruit te branden. Zo ook met de wagens uit deze 1700-serie.
        

Foto 3a-3b-3c-3d:
Zoals gezegd reden de 1707 t/m de 1712 in de Boskoopse regio. Een enkele keer rouleerden de wagens want voor bepaald onderhoud moesten ze vaak een dag of 2 in Delft rijden en werd er een busruil toegepast tussen een Delftse dienst en een Boskoopse dienst, meestal in Zoetermeer op station Centrum West. Daarvan maakte ik dan gebruik om ook deze bussen uit de serie een keertje mee te nemen op een dienst waardoor ik 4x met de 1707, 1x met de 1708, 2x met de 1709 en 4x met de 1710 een dag gereden heb. Die 4 wagens hebben hieronder een plekje in de busbrief gekregen.

Foto 4a-4b-4c-4d:
Het zou in deze brief over de 1700 Leylands gaan maar ik kon het niet laten om een latere 1700 serie toe te voegen. Uit heel Limburg werd deze serie Ambassadors opgehaald en een aantal kwam terecht in Delft. Om precies te zijn de 1734 t/m de 1744. Dit gebeurde in 2006 en hieronder staan een paar foto's om deze opvallende serie te illustreren. Op 4a en 4b staan de 1736 en de 1739 op Delft CS. Op 4c zien we 2 bussen in de Delftse stalling staan en de 4e foto toont de 1743 op het tijdelijk eindpunt van lijn 62 in Nootdorp voor winkelcentrum 'De Parade'. De plaats van de bus is tegenwoordig ingenomen door nieuwbouw.
               

     
Surftips:
De uitsmijter waar ik deze brief jarenlang mee eindigde was een link naar de pagina van Marty Werkman. Marty had een openbaar vervoerpagina op het internet staan die op dit gebied tot de crème de la crème behoorde. Helaas is Marty gestopt met die pagina en dus eindig ik vanaf 2013 zonder uitsmijter.
 

Tot slot:
Eind 1996 werden de laatste Leylands afgevoerd naar Rusland. The end of an english story. Gelukkig zijn er nog museumbussen.

Klik op:     

 

met Engelse groeten
       

terug naar de